दिल्ली मुक्कामात असतांनाच जाण्याच्या आदल्या रात्री, सगळे एकमेकांशी निरोपाची बोलणी करत असतांना, सरांनी एलाना आणि ब्रैडला संतोष त्यांच्या बरोबर न येता; आता इथेच राहणार असल्याची बातमी हलकेच दिली. ब्रैडने काळजीने एलानाकडे बघितले. तिने हळुवार हसत त्याच्या काळजीयुक्त नजरेला नजर भिडवली. "हो, त्याला प्रमोशन मिळालंय ना? मग आता इथे थांबावं लागणार त्याला. कल्पना आली होतीच मला त्याची. आणि इंडियात राहून त्याला त्याच्या घराकडे, त्याच्या आई वडिलांकडे लक्ष पुरवणं सोपं जाईल. हो ना? त्यांनी तरी किती काळ दूर राहावं त्याच्या पासून?"
बोलता बोलता भावनातिरेकाने तिच्या डोळ्यातून आसवे यायला लागली. संतोषने पटकन उठून तिच्या जवळ जाऊन तिला जवळ घेतले. जरा वेळ भावना डोळ्यातून वाहू दिल्यानंतर ती सावरली. म्हणाली, "मी तुझी जसोदामैय्या आहे ना? एक ना एक दिवस तुला देवकी मातेकडे परत जायलाच हवं. तिला तुझ्यापासून किती दिवस दूर ठेवणार? पण तू येत जाशील ना या मैय्याला भेटायला?" संतोषने डोळे पुसत होकारार्थी मान हलवली.
"तुला माझी काळजी वाटत होती ना ब्रैड? रॉजर गेल्यावर जशी मी वेडीपिशी झाले होते तशी संतोष दूर गेल्यावरही होईन म्हणून?" ब्रैडकडे वळून ती म्हणाली. "झाले असते पण कदाचित. पण इथे आल्यावर मला कळलंय आता, माझा रॉजर मेला नाहीये. कृष्णाने सांगितलेलं समजतंय मला आता. आत्मा अविनाशी असतो. रॉजर मला दिसत नसला तरी आहे...कुठेतरी आहे. माझा संतोष आणि माझा रॉजर शरीराने माझ्या जवळ नसले तरी जिथे असतील तिथे सुखातच असतील असा विश्वास निर्माण झालाय आता माझ्या मनात."
ब्रैडने काही न बोलता तिला छातीजवळ घेऊन थोपटले. संतोषने अजितसरांकडे बघितले. सरांसाठी त्यानेच आणलेले फिजेट स्पिनर फिरवत ते मंद स्मित करत बघत होते...अन सहज पलीकडे नजर गेली संतोषची, तर सरांच्या मागे असलेली फळीवरची चक्रपाणि मुर्तीही सगळ्यांकडे बघून मिस्कील हसत होती.
नक्की काय फिरलं होतं?... फिजेट स्पिनर?... की सुदर्शन स्पिनर?
समाप्त
