बापाचे उरले-सुरले पैसे आणि मळ्यातली फ़ुलं घेऊन संतोष पुन्हा तालुक्याच्या बाजारात उभा राहिला. झेंडू आणि शेवंतीच्या ढिगांमध्ये त्याची ती इंपोर्टेड फ़ुलंच गावठी दिसत होती. पाण्याखाली धरलेला श्वास गुदमरत असतानाच देवदूत दिसावा तसे अजित सर मोठ्या आश्चर्यकारक मुद्रेनं त्याच्याकडे येताना दिसले. शहराकडचा माणूस आपल्याकडे येतोय, थोडी तरी फ़ुलं विकली जातील अश्या आशेने संतोष थोडा सरसावून उभा राहिला. अजित सर त्याच्या जवळ येऊन मोठ्या आनंदाने विचारु लागले... "अश्या छोट्याश्या गावच्या बाजारात बटर कप आणि फ्लॉवर कप? कुठून आणलेस रे ही फ़ुलं?" आपल्या कष्टांचा कुणी जाणकार भेटल्याचं बघून परमुलुखात आपली भाषा कळणारं कुणीतरी भेटल्याचं समाधान संतोषला झालं. तो अगदी उत्साहाने मनापासून त्याला असलेली माहिती अजित सरांना सांगू लागला.
संतोषचं त्या फ़ुलांविषयीचं नॉलेज बघून आणि घरची सगळी परिस्थिती ऐकल्यावर तात्काळ अजित सरांनी त्याला मुंबईला नोकरीला येतोस का विचारलं. अजित सर एका फ़ुलांच्या इंपोर्ट-एक्स्पोर्ट करणार्या कंपनीत काम करत होते. अजित सरांच्या प्रश्नाने संतोष खरं तर भांबावलाच. एक पिवळ्या रंगाचा ट्यूलिप त्यांना भेट देऊन वडिलांना विचारून सांगतो असं सांगून त्यांने त्यांचा निरोप घेतला. अपेक्षेप्रमाणे तोट्याचा चेहरा घेऊन तो घरी आला खरा पण आता त्याच्या डोक्यात वेगळीच चक्रं फ़िरत होती. नाहीतरी आपल्याला घरच्या शेतीचं म्हणावं तसं ज्ञान नाहीच... आपल्याला कळतं ते इथे वळत नाही... बापाचे घालवलेले पैसे परत द्यायचे तर ती पाच एकर कोरडवाहू काही कामाची नाही. त्यात पाच जणांची तोंडं भरायचीसुद्धा ताकद नाहीये. शहराकडे नोकरी केली तर काही तरी पैसे परत फ़ेडता येतील... बास आता मुंबईच...!!
अजित सरांनी जाताना दिलेल्या कार्डावरच्या नंबरवर फ़ोन करून पुढच्याच महिन्यात संतोष मुंबईला ग्लोबल ऍग्रीटेक इंडियामध्ये रुजु झालादेखील. हताश झालेल्या बापाचा निरोप घेणं काही फ़ार अवघड नव्हतं.. पण पुन्हा आशा पल्लवीत झालेल्या आईने एकदा त्याला गावच्या विश्वरुपी देवीच्या देवळात नेऊन, देवीची खणा-नारळानं ओटी भरुन, मगच एसटीकडे सोडलं. फ़ुलांसाठी एकदोन वेळा मुंबईला येऊन गेल्यामुळे संतोषला नवीन शहरात जम बसवणं फ़ार अवघड गेलं नाही. थोड्याच कालावधीमध्ये त्याने अजित सरांची पारख किती अचूक आहे हे कंपनीचे उच्च अधिकारी मुजूमदार साहेबांना पटवून दिलं. ह्याचाच परिणाम म्हणून की काय मुजूमदार साहेबांनी आपल्या नेदरलँडच्या सप्लायरच्या फ़ार्मवर कंपनीचा रिप्रेझेंटेटीव म्हणून संतोषची निवड केली. ’तुला कंपनी परदेशात पाठवणार आहे’ हे सांगितल्यावर संतोष इतका एक्साईट झाला की त्या दिवशी त्याला रात्री झोपच आली नाही.
छोट्याश्या गावातून आलेल्या संतोषकडे जेमतेम गाडीचं लायसन्स होतं. पासपोर्ट त्याच्या घराण्यात कुणाकडे नव्हता. कंपनीने सगळा खर्च करून एका एजंटतर्फ़े पासपोर्ट, नेदरलँड्सचा व्हिसा, विमानाचं तिकीट सगळं करुन दिलं. परदेशी जाण्याआधी संतोष एकदा गावाकडे आपल्या आई-बापाला भेटायला गेला. गेल्या काही महिन्यांपासून थोडे पैसे घरी पाठवल्यामुळे बापाचा त्याच्यावरचा राग थोडा कमी झाला होता. आईला कौतुक वाटत असलं तरी शहाराकडे राहून रोडावलेल्या आपल्या लेकराकडे ती काळजीने बघत असे. खाटेवरची म्हातारी खंगल्याने पुर्वीसारखी बेंबीच्या देठापासून खोकत नव्हती. दोघी बहिणी आता शाळेच्या शेवटच्या वर्षाला होत्या. परदेशात जाणारं आपल्या घरातलं पहिलंच म्हणून सगळ्यांच्या चेहर्यावर उत्सुकता... आनंद... काळजी आणि अभिमान आलटून-पालटून येत होता. ह्या मेहनती आणि प्रामाणिक मुलाच्या कष्टाचं चीज होणार हे बघून घरच्यांबरोबर कंपनीचं सगळं डिपार्टमेंट आनंदी झालं. पण ह्या गोष्टीचा आनंद फ़क्त एकाच माणसाला नीट घेता येत नव्हता... अजित सर...!!
क्रमश:
No comments:
Post a Comment