फिजेट स्पिनर भाग ५ (मेघा कुळकर्णी)

न जाणे किती काळ संतोष हातातलं स्पिनर गरगर फिरवत होंडीपकडे बघत बसला होता. दूरवरून गावातून मदर मेरी चापेलमधून सायंप्रार्थनेची घंटा घणघणायला लागल्यावर तो दचकून भानावर आला. विश्वरुपीमातेच्या देवळात आरती होतांना होणारा घंटानाद आठवून गेला त्याला. एक सुस्कारा टाकून घरी जाण्यासाठी तो उठला.

तेवढ्यात त्याच्या खिश्यातला मोबाईल खणखणला. अजितसरांचा कॉल होता.

पलीकडून त्यांनी सांगितलेली आनंदाची बातमी त्याला स्पर्शतच नव्हती. मुजुमदार सरांना दुसरीकडे चांगली पोस्ट मिळाल्याने त्यांनी या कंपनीतली नोकरी सोडली होती. आणि त्यांच्या जागेवर अजित सरांची बढती झाली होती. आणि आपल्या जागेसाठी अजितसरांनी वरिष्ठांना संतोषचे नाव सुचवले होते. ज्युनिअर असूनही त्याची मेहनत, कंपनीसाठी त्याने केलेले प्रयत्न, त्याच्यामुळे कंपनीला झालेला नफा, या सगळ्याचा विचार करता वरून त्या पदासाठी संतोषची निवड केली गेली होती. आता त्याला मुंबईला येता येणार होते. आपल्या आई वडिलांकडे लक्ष देता येणार होते. चार वर्ष घरापासून, आपल्या माणसांपासून दूर असल्याची त्याची खंत त्याने मागच्या वेळीच सरांना बोलून दाखवली होती. पण आज आता त्याला या बातमीने आनंद वाटत नव्हता. डोळ्यांसमोर एलानाचा चेहरा येत होता. तिला कसं सांगणार की त्याला तिला सोडून जावं लागणार होतं.

तो काहीच प्रतिसाद देत नसल्याचं जाणवून सरांनी त्याला काय झालं ते विचारलं. संतोषने घडलेली सगळी हकीकत त्यांना सांगितली. एलानाचा पुत्रवियोग सरांनाही माहीत होता. क्षणभर तेही स्तब्ध झाले. पण जराशाने सावरले. आपण काहीतरी मार्ग काढू याचा भरवसा त्यांनी संतोषला दिला.

दुसऱ्याच दिवशी सकाळी सरांचा ब्रैड-एलानाला फोन आला. संतोषला काही कामासाठी भारतात यावे लागणार आहे आणि त्याच्याबरोबर हे दोघही भारतात आले तर त्यांच्या व्यवसायाच्या दृष्टीने काही बोलणी करता येतील असे त्यांनी सांगितले. त्या निमित्ताने अजितसरांना त्यांचा पाहुणचारही करता येईल अशी पुस्ती जोडून आग्रहाचे निमंत्रण त्यांनी दिले. दोघांनी विचार विनिमय केला. एखादा महिना त्यांच्या सहकार्यांवर फार्महाउस सोडून जाणे शक्य होते. सगळी व्यवस्था लागलेली होतीच. जरा पाळीव प्राण्यांकडेच रोज बघावं लागणार होतं. पण त्यांच्या फार्मवरच्या मंडळींनी सगळं व्यवस्थित सांभाळण्याचं कबुल केलं.

संतोषने निघतांना भावूक होऊन ब्राऊनीचा, मोन्ट्टीचा निरोप घेतला. परत त्यांची कधी भेट होते की नाही तेही त्याला माहीत नव्हते.

एका बाजूला मांजरा, आई विश्वरूपी, हडकुळी तपकिरी गाय, तांबड्या कोंबडा, त्याच्या मागे धावणाऱ्या काळी आणि पांढरी नावाच्या कोंबड्या आणि आतड्याच्या मायेची माणसं. दुसरीकडे होंडीप, मदर मेरी, ब्राऊनी, मोन्ट्टी, आणि जीवलग होऊन बसलेले हे दोघ. तिसऱ्या बाजूला तो स्वतः आणि या सर्वांना गती देणारे अजितसर अक्षावर..मध्यभागी... फिजेट स्पिनर गरगरत होतं.

क्रमशः