सिंगापूर एयरलाईन म्हणजे खाण्या'पिण्याची' एकदम चंगळ असते. स्प्रिंग वॉटर पासून बटर, क्रोसेंट, फ्रुट डिश, चीज क्यूब, क्रॅकॆर्स ते अगदी सॉल्ट-पेपर-शुगर पाऊचेस, निरनिराळे चमचे, फोर्कस आणि नाईफ... अगदी टुथपिक सुद्धा. मेन कोर्समध्ये तुम्ही सांगाल ते.
एशियन मेन्यू मध्ये बेचव ऑम्लेट, सप्पक चिकन करी आणि उकडलेले मश्रुम खाऊन कंटाळा आला होता. वेगळं काहीतरी म्हणून इंडियन ऑर्डर केलं. हो... बाहेर गेल्यावर शक्यतो मी इंडियन खात नाही. कारणं दोन.. एक तर घरी खायला मिळतं आणि बाहेर घरच्यासारखं मिळत नाही.
इंडियन मेनू मागवला तर बाकी साग्रसंगीत पदार्थाबरोबर हैदराबादी चिकन करी राईस, दही घालून कोशिंबीर, भरपूर ड्रायफ्रूट घालून शेवयाची खीर आणि कडेलोट झाला ते छोट्या पॅकेटमध्ये 'कोरिएंडर कोकोनट सॅलड ड्रेसिंग'... कोथींबीर-नारळ-लसूण घालून केलेली चटणी हो... तुला सांगतो पुरुषोत्तम... मन इतकं भरून आलं ना की घास घश्यातून खाली उतरेना..!!
तिघांशी मस्त गप्पा मारून मी पुण्याच्या कॅबमध्ये बसलो... उरलेल्या झोपेची थकबाकी गोळा करत... पुण्याच्या दिशेने घाट चढत जाणार्या एक्स्प्रेस वेवर... लोणावळ्याच्या थंडगार झुळुका अंगावर घेत... 'अन्नदाता सुखी भव'चे भाव चेहर्यावर ठेऊन...!!!
आमेन.
प्रणव.
No comments:
Post a Comment