प्रसंग १
पौड रोडला एका गार्डन रेस्टोरंटला जेवायला गेलो होतो. बदलत राहणं हा पुण्याचा स्थायीभाव आहे हे पुलंनी म्हणल्याप्रमाणे बिल्डिंग, ट्रॅफिक, हॉटेल्स इतकंच काय पुणेकरांच्या राहणीमानातसुद्धा आमूलाग्र बदल जाणवतोय.
बिर्याणीचं तुडुंब जेवण झालं. पूर्वी गरम पाण्याच्या बाऊलमध्ये लिंबाची फोड टाकून हात धुवायला 'फिंगर बाऊल' देत. मी आपलं वाट बघत बसलो तर एक पोर्यावजा वेटर हातात पिकदाणी आणि गरम पाण्याची सुराई घेऊन आला. नुसताच अदबीने समोर उभा राहिल्याने मला काहीच टोटल लागेना. माझ्या बरोबर असलेल्या मैत्रिणीने मला वेड्यात काढत सांगितलं की हात त्या पिकदाणीमध्ये धर... आणि मग माझ्या हातावर गरम पाणी ओतत त्याने माझा हात धुऊन दिला. जणू काही मी कुणी महाराजच आहे आणि हा नोकर. ह्याच्या हॉटेलात जेवण करून मी ह्याच्यावर उपकारच केलेत. मला त्याक्षणी इतकी चिड आली ना ह्याप्रकाराची...!!
आपल्याकडे सोसायटीत, ऑफिसात, रिलेटिव्हज आणि एकूणच सगळीकडे कामावरून, आर्थिक स्थितीवरून, शैक्षणिक दर्जावरून अगदी रंगरूपावरून देखील पातळी पाडण्याची आणि त्यावरून ट्रीट करण्याची महाहलकट खोड आहे...!!
हे ताबडतोब बंद होणं अत्यंत गरजेचं आहे...!!
प्रसंग २
माझ्या बाबांचं चित्रप्रदर्शन होतं. मोठमोठ्या फ्रेम्स टेम्पो करून हॉलवर घेऊन गेलो. येवढ्या मोठ्या आणि जड फ्रेम्स की एकटा टेम्पोवाला आणि त्याला एक हॉलवरचाच मदतनीस ह्या दोघांचा घाम निघायला लागला. एक एक फ्रेम चार जिने चढून वरच्या मजल्यावर न्यायच्या होत्या. आधल्या रात्रीचा वेटरचा प्रसंग माझ्या डोक्यात अजून झणझणत होता. प्रत्येकाला समान वागणूक देण्याचं प्रत्येकाचं कर्तव्य आहे ह्याच कैफामध्ये मी पुढे होऊन त्या दोघांबरोबर फ्रेम्स उचलायला सुरुवात केली.
तिघांनी मिळून घामाघूम होत सगळ्या फ्रेम्स वर चढवल्या. धापा टाकत मी आणि तो हॉलवरचा मदतनीस जिन्यात जाऊन पायरीवर बसलो. आता समान म्हणलं की समान.
त्यात सकाळी जरा उशीरा उठल्याने पारोसच गेलो होतो. अगदी ट्रॅक पँट टी शर्ट... पायात स्लीपर अश्या अवतारात... दाढी म्हणलं घरी आलो की करावी...!!
त्याने चौकशी सुरु केली... "लै जड हयात राव चित्र.. साहेबांनी सोता काल्डी हाय का?" "तुमी सगळीकडं जाता का चित्र लावायला त्यांच्यासंग?" "कंदीपासून काम करताय थित" "पुडी घेनार का? कवा सोल्डी...!?" 😛
समानतेची खळ आपटून धोपटून मऊ पडलेला मी उठलो आणि कारमध्ये बसून निघून गेलो. 😕
पौड रोडला एका गार्डन रेस्टोरंटला जेवायला गेलो होतो. बदलत राहणं हा पुण्याचा स्थायीभाव आहे हे पुलंनी म्हणल्याप्रमाणे बिल्डिंग, ट्रॅफिक, हॉटेल्स इतकंच काय पुणेकरांच्या राहणीमानातसुद्धा आमूलाग्र बदल जाणवतोय.
बिर्याणीचं तुडुंब जेवण झालं. पूर्वी गरम पाण्याच्या बाऊलमध्ये लिंबाची फोड टाकून हात धुवायला 'फिंगर बाऊल' देत. मी आपलं वाट बघत बसलो तर एक पोर्यावजा वेटर हातात पिकदाणी आणि गरम पाण्याची सुराई घेऊन आला. नुसताच अदबीने समोर उभा राहिल्याने मला काहीच टोटल लागेना. माझ्या बरोबर असलेल्या मैत्रिणीने मला वेड्यात काढत सांगितलं की हात त्या पिकदाणीमध्ये धर... आणि मग माझ्या हातावर गरम पाणी ओतत त्याने माझा हात धुऊन दिला. जणू काही मी कुणी महाराजच आहे आणि हा नोकर. ह्याच्या हॉटेलात जेवण करून मी ह्याच्यावर उपकारच केलेत. मला त्याक्षणी इतकी चिड आली ना ह्याप्रकाराची...!!
आपल्याकडे सोसायटीत, ऑफिसात, रिलेटिव्हज आणि एकूणच सगळीकडे कामावरून, आर्थिक स्थितीवरून, शैक्षणिक दर्जावरून अगदी रंगरूपावरून देखील पातळी पाडण्याची आणि त्यावरून ट्रीट करण्याची महाहलकट खोड आहे...!!
हे ताबडतोब बंद होणं अत्यंत गरजेचं आहे...!!
प्रसंग २
माझ्या बाबांचं चित्रप्रदर्शन होतं. मोठमोठ्या फ्रेम्स टेम्पो करून हॉलवर घेऊन गेलो. येवढ्या मोठ्या आणि जड फ्रेम्स की एकटा टेम्पोवाला आणि त्याला एक हॉलवरचाच मदतनीस ह्या दोघांचा घाम निघायला लागला. एक एक फ्रेम चार जिने चढून वरच्या मजल्यावर न्यायच्या होत्या. आधल्या रात्रीचा वेटरचा प्रसंग माझ्या डोक्यात अजून झणझणत होता. प्रत्येकाला समान वागणूक देण्याचं प्रत्येकाचं कर्तव्य आहे ह्याच कैफामध्ये मी पुढे होऊन त्या दोघांबरोबर फ्रेम्स उचलायला सुरुवात केली.
तिघांनी मिळून घामाघूम होत सगळ्या फ्रेम्स वर चढवल्या. धापा टाकत मी आणि तो हॉलवरचा मदतनीस जिन्यात जाऊन पायरीवर बसलो. आता समान म्हणलं की समान.
त्यात सकाळी जरा उशीरा उठल्याने पारोसच गेलो होतो. अगदी ट्रॅक पँट टी शर्ट... पायात स्लीपर अश्या अवतारात... दाढी म्हणलं घरी आलो की करावी...!!
त्याने चौकशी सुरु केली... "लै जड हयात राव चित्र.. साहेबांनी सोता काल्डी हाय का?" "तुमी सगळीकडं जाता का चित्र लावायला त्यांच्यासंग?" "कंदीपासून काम करताय थित" "पुडी घेनार का? कवा सोल्डी...!?" 😛
समानतेची खळ आपटून धोपटून मऊ पडलेला मी उठलो आणि कारमध्ये बसून निघून गेलो. 😕
No comments:
Post a Comment