स्वप्न

          काल माझ्या स्वप्नात आपले दादा आले होते. खुश दिसत होते एकदम. तब्बेतसुद्धा थोडी सुधारल्यासारखी दिसत होती. एकदम गोल गरगरीत चेहरा आणि नेहमीप्रमाणे कवळीचे एकसारखे दात चमकत होते हसताना.
चेहरा थोडा टॅन वाटला. पुण्यात असतानाची तुकतुकी नव्हती चेहर्यावर. उन्हा-पावसाची तमा न बाळगता फिरत असावेत असं वाटलं.
         आश्चर्य म्हणजे आयुष्यभर कधी न दिसलेली एक जाड आणि चकचकीत सोन्याची साखळी होती गळ्यात. मी विचारलं सुद्धा हे काय म्हणून... तर मोठा आवाज करत त्यांच्या स्टाईलने हसले जोरात. उत्तर काही नाही दिलं.
मी हॉस्टेल / हॉस्पिटल / रेस्ट हाऊस अश्या कुठल्याश्या फिल येणार्या ठिकाणी गेलो होतो. वेगळीच जागा होती. मोठा लाकडी डबल बेड होता. पांढर्या शुभ्र बेडशीट्स घातलेल्या. त्यातल्याच एका बेडवर बसून दादा म्हणले... "हा माझा पलंग..!! हा शेजारी आहे तो मित्र आहे माझा. मौज येते अगदी इकडे...!!" आणि पुन्हा हसले मोठयाने..!!
          इन्नाविषयी मी विचारलं नाही. तेसुद्धा काही बोलले नाहीत. एकूणच आनंदी वाटले पण. बाकी बरंच बोलायचं होतं... पण...!!
आज नवीन गजराचं घड्याळ आणायला पाहिजे. चायनीज नसतं तर मोडलं नसतं हे घड्याळ... फुटलं पण. दादांना म्हणूनच चायनीज लोकं आवडायची नाहीत मला वाटतं...!!


प्रणव.