Tuesday, August 13, 2013

सायंप्रभा


दिवसा उजेडी कामावरुन घरी यायची सवयच मोडलीये... आज जरा तब्बेतीचं निमीत्त करुन लवकर निघालो. काम पण जरा कमी होतं. एरवीची संध्याकाळ आणि आजची संध्याकाळ जरा वेगळी होती... प्रसन्न संध्याकाळ... ऊन्हं अजून पश्चिमेला उतरत होती... पावसाळ्याचे ढग जरा बाजूला करुन किरणांचा झोत घरं... रस्ते... झाडं सोन्याने उजळवत होता... मधूनच श्रावणसर पडून गेली... फुलवाल्याने पाण्याचा शिपका मारुन फुलांचा गुच्छ टवटवीत करावा तसं काहीसं त्या आकाशातल्या मोरपिस लावलेल्या फुलवाल्याचं चाललं होतं... क्षितीजाच्या एका टोकापासून दुसर्या टोकापर्यंत धनुष्याकॄती सात रंगाची कमान सौंदर्यात कमालीची भर घालत होती. म्युझिक सिस्टीमवर संदीप-सलिलचं ’सांग सख्या रे’ चालू होतं... आसमंतात कसलीशी धुंदी जाणवत होती. अश्यावेळी कारमध्ये एसीचा कॄत्रीम थंडपणा सहन करत बसण्याचा अरसिकपणा न दाखवता खिडकीची काच खाली केली. जे अप्रतिम दॄश्य नुसत्या डोळ्यांना दिसत होतं त्यात त्रिडी इफ़ेक्टची भर पडली. एका अजब सुवासाची थंडगार झुळूक अंगावरुन गेली.

गुळगुळीत मोकळ्या रस्त्यावरुन संथपणे कार घराकडे जात होती. लांबून हिरवा दिसणारा सिग्नल नारंगी झाला. अजून वेग कमी करत मी वातावरणाची प्रसन्नता मनांत साठवत सिग्नल लाल व्हायच्या आधीच गाडी थांबवली. अश्यावेळी घरी जायची पण घाई करावी वाटत नाही. आज येवढं का छान वाटतयं हे अजून विचार करतोय तोच कारण समोर उभं राहिलं...! आत्तापर्यंत नुसतं प्रसन्न वाटत होतं... आता ह्रदयाचे ठोके जाणवू लागले... स्टेरिंगवर धरलेल्या हाताला बाष्प जाणवू लागलं... कार कितीही कंफर्टेबल असली तरी एक अनमिक अनकंफर्ट जाणवू लागला. रोज संध्याकाळी काऊंटरच्या पलिकडे दिसणारं जपानी सौंदर्य आज वेगळ्याच ढंगात सामोरं आलं होतं...! ते बदामी काळेभोर डोळे... चाफ्याच्या न उमललेल्या कळीसारखं बसकं नाक... पिंगट गोरापान रंग... मऊ रेशमी लांबसडक केस...! बिलींग कौंटरवर न दिसलेले ह्या हिरकणीचे कितीतरी पैलू त्या संध्याकाळच्या सोनेरी किरणांत लखाकून गेले...! आणि त्यात माझ्याकडे बघितल्यावर केलेलं हळूवार स्मितहास्य... गुलबक्षी ओठांतुन चमकलेली नाजूक एकसारख्या पांढर्याशुभ्र दातांची ओळ...! बास...! संध्याकाळच नव्हे आयुष्य सत्कारणी लावणारा तो क्षण...! दोनच सेकंदाची ती नजरभेट... कितीतरी भावनांची देवाणघेवाण... वीजेच्या... प्रकाशाच्या... कश्याच्याही वेगापेक्षा जास्त वेगांत...! सगळं जग ते दोन क्षण थबकलेलं...!

- प्रणव

No comments:

Post a Comment

माझ्या ब्लॉगची जन्मकथा

नारळ फुटी

बर्याच दिवसांपासुन काहीतरी लिखाण करावं असं मनापासुन वाटत होतं. कधी विषय सुचायचे पण शब्दांत उतरवायला वेळ नसायचा. कधी वेळ मिळालाच तर काय लिहाव...